( 1 ) الم ( 2 ) اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ ( 3 ) نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ وَ أَنْزَلَ التَّوْراةَ وَالْإِنْجيلَ ( 4 ) مِنْ قَبْلُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ أَنْزَلَ الْفُرْقانَ إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ وَ اللَّهُ عَزيزٌ ذُو انْتِقامٍ الم . معبودى جز خداوند يگانه زنده و پايدار و نگه دارنده ، نيست . ( همان كسى كه ) كتاب را به حق بر تو نازل كرد ، كه با نشانه‌هاى كتب پيشين ، منطبق است ؛ و « تورات » و « انجيل » را . پيش از آن ، براى هدايت مردم فرستاد ؛ و ( نيز ) كتابى كه حق را از باطل مشخص مىسازد ، نازل كرد ؛ كسانى كه به آيات خدا كافر شدند ، كيفر شديدى دارند ؛ و خداوند ( براى كيفر بدكاران و كافران لجوج ، ) توانا و صاحب انتقام است . شأن نزول : ملاقات فرستادگان مسيحيان با پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بعضى از مفسران مىگويند : هشتاد و چند آيه از اين سوره ، دربارهء فرستادگان و مسيحيان نجران « 1 » كه به نمايندگى از طرف آنان براى تحقيق دربارهء اسلام به « مدينه » آمده بودند ، نازل شده است . فرستادگان ، شصت نفر بودند كه چهارده نفر آنان از اشراف و برجستگان « نجران » محسوب مىشدند ، سه نفر از اين چهارده نفر ، سمت رياست داشتند و مسيحيان آن سامان در كارها و مشكلات خود ، به آن سه نفر مراجعه مىكردند ، يكى از آنان « عاقِب » بود كه او را « عبد المسيح » نيز مىگفتند .

--> ( 1 ) « نَجْران » محلى است در كوهستان‌هاى شمالى يمن به فاصلهء ده منزلى « صنعاء » و اراضى آن متعلق به قبيلهء « هَمْدان » بوده و اين قبيله در دورهء جاهليت بتى داشتند كه آن را « يَعُوق » مىناميده‌اند ، و به گفتهء « ياقوت حموى » در « معجم البلدان » : نجران نام چند محل بوده است .